Rozdział 1

Szli długimi, ponurymi korytarzami siedzib lorda. Arystokrata

przywiązał do siebie dziewczynę zaklęciem, by nie mogła odejść od

niego dalej niż 2 metry i pozwolił, by szła za nim. Nie mógł patrzeć

na wrak człowieka, którym się stawała. Zastanawiał się, czy odpuściła.

Szła za nim potulna jak baranek, niczym nie przypominając rozgadanej,

pełnej życia Gryffonki, której nie dało się poskromić.

W zupełnej ciszy dotarli do głównej sali kwater Voldemorta, przed

którą zastali dwóch strażników. Oboje kiwnęli głowami z szacunkiem

witając mężczyznę i otworzyli drzwi nie patrząc nawet na dziewczynę,

która równie dobrze mogła już nie wyjść z stamtąd o własnych siłach.

Śmierciożerca zdjął z brązowowłosej zaklęcie i zostawił ją na środku

komnaty. Sam dołączył do reszty obecnych dookoła osób, które zajmowały

miejsca bliżej ścian. Stanął między matką, a ojcem i spojrzał w stronę

wzniesienia, na którym zwykle zasiadał Czarny Pan. Ze zdziwieniem

spostrzegł, że nie jest on jeszcze obecny. Wtedy usłyszał głośny huk

wielkich, dębowych drzwi. Odwrócił głowę, a osobą, która wywołała to

całe zamieszanie okazał się sam Voldemort. Jednak uwagę skupiała

postać, w której się pojawił. Szczupły młodzieniec, o ciemnobrązowych

włosach, bladej skórze, przystojnej twarzy i zielonych oczach. W

czarnych, powłóczystych szatach dających złudzenie jakby lewitował

kilka centymetrów nad ziemią, a nie szedł dotarł do swojego tronu.

Wszyscy zamilkli w zdumieniu i przerażeniu. To nadal był ten sam

psychopatyczny morderca, tylko w postaci Toma Riddle z młodości.

- Witajcie moi wierni poddani. Zgromadziłem Was tu dziś, ponieważ mam

do przekazania kilka istotnych informacji. - powiedział i uśmiechnął

się okrutnie zerkając na stojącą na środku osłupiałą Hermionę.

Gdyby nie paraliżujący strach, dziewczyna stałaby teraz z szeroko

otwartą buzią.

-Na początek, jak już pewnie większość z was zdążyła zauważyć

Severusowi nareszcie udało się dla mnie stworzyć eliksir odmładzający

- po czym pogłaskał się teatralnie po młodej twarzy. Zaszumiało od

chichotów, jednak nikt, poza Bellatrix nie odważył się śmiać głośniej.

Szybko wszystko znów umilkło, a Czarny Pan kontynuował:

- Jest to eliksir zmiany postaci dużo trwalszy niż wielosokowy i bez

konieczności dodawania próbki tego, w kogo chcemy się zamienić. Dobrze

znów mieć ludzką postać. Kolejną sprawą jest obecność naszego

szanownego gościa. Przyjaciółka Harrego Pottera jest tu dziś z nami i

czuję, że chce nam coś opowiedzieć, prawda szlamo? - warknął na nią.

W tej samej chwili Hermionie wpadł do głowy pewien pomysł. Postanowiła

spróbować, bo to mogła być jedyna szansa, by wyrwać się z tych

okrutnych lochów.

- Tak, masz racje panie - powiedziała z udawaną skruchą.

- Chciałabym Ci przekazać, że przemyślałam swoje życie podczas gościny

tu i postanowiłam, że jeśli tylko zgodzisz się mnie przyjąć to dołączę

do Ciebie. Na pewno nie życzysz sobie w swoich szeregach mugolaków,

ale ja nim nie jestem wbrew temu, co reszta sądzi i skutecznie mi o

tym przypomina. Otóż, jestem adoptowana przez mugoli, którzy są moimi

rodzicami. Nie znam swojej prawdziwej rodziny.

- Fascynujące, zaprawdę niezwykłe. Waleczna Hermiona Granger,

najmądrzejsza czarownica w Hogwarcie chce zdradzić przyjaciół i

dołączyć do zwycięzców? A na dodatek okazała się nie być brudna! -

zaśmiał się.

- Ja już nie mam przyjaciół - pomyślała z goryczą o ludziach, którzy

przez dwa miesiące nawet nie spróbowali jej odbić. Prawdę mówiąc nie

miała nic do stracenia. Chciała tylko być wolna. Chyba wreszcie się

poddała.

-Przemyślę Twoją propozycję. Severusowi przyda się pomoc. Skąd mam

jednak wiedzieć, że nie zdradzisz mnie przy pierwszej możliwej okazji?

-Złożę wieczystą przysięgę.

Szumy, które wywołało wyznanie Gryffonki o jej pochodzeniu natychmiast

ucichły. Nastała głęboka cisza, a atmosfera wydawała się tak gęsta, że

prawie fizycznie wyczuwalna.

-Wspaniale - zasyczał.

Nie chcę Cię jednak jako śmierciożercy. Chcę wykorzystać Twoją słynną

inteligencję w innych celach. Podejdź tu Bello, będziesz świadkiem.

Czarny Pan podszedł do dziewczyny i wyciągnął do niej dłoń. Ona,

trzęsąc się z wyczerpania również uniosła swoją. Gdy go dotknęła

poczuła ogromny przepływ magii pomiędzy ich ciałami. Lestrange

podeszła wolnym, zmysłowym krokiem i wyczarowała nić wiążącą ich

zaklęciem.

- Czy Ty, Granger przysięgasz wierną i oddaną służbę naszemu Czarnemu

Panu, w każdej chwili i każdej sprawie aż do końca?

-Przysięgam - odpowiedziała i z pokorą opuściła głowę.

-Moja droga Hermiono, witamy w zwycięskich szeregach - zakpił Riddle.

- Zostaniesz przydzielona jako pomoc Severusowi w jego obowiązkach i

zrobisz wszystko, co Ci każe z należytym szacunkiem, prawda?

- Tak jest, mój Panie.

-Doskonale. Teraz odejdź do swojego przełożonego.

Wzrokiem poszukała na sali Snape'a i podeszła do niego najszybciej,

jak tylko pozwalało jej wycieńczone ciało. Zastanawiając się nad tym,

co właśnie zrobiła, jak jedna pochopna myśl sprawiła, że zdradziła

wieloletnich przyjaciół i przyłożyła palec do ich niechybnej śmierci

poczuła, że osuwa się na kolana, obraz robi się rozmazany i ciemny, a

ona sama odlatuje w nicość.

***

Zupełnie nie spodziewał tego, co się wydarzyło, ale czy nie ta

sytuacja śniła mu się zeszłej nocy? Widział wtedy właśnie ją, ale nie

wyglądała jak teraz. Była nieskazitelna, poważna, świetlista, jakby

odległa i piękna. Widział też jego w swojej wężowej postaci

trzymającego jej dłoń i wypowiadającego słowa, których znaczenie nie

docierało do Dracona. Były w jego ojczystym angielskim, jednak sens

wydawał się omijać jego pojmowanie. Po przebudzeniu nie pamiętał tych

słów. Czuł tylko ogromne współczucie do niewinnej dziewczyny. Nieważne, kim była. Miała wybór, czego niestety nie mógł powiedzieć o

sobie.

  Widząc, jak dziewczyna pada na ziemię z głuchym łoskotem coś w nim

drgnęło. Przypływ heroicznej odwagi nakazał mu pobiec do niej. Nie

wiedział po co, ani co to da, ale czuł, że powinien.

Nim dotarł do bezwładnie leżącego ciała ktoś szarpnął go za ramię.

- Co ty wyprawiasz Draco? Chcesz, żeby lord cię ukarał? - wysyczał mu

do ucha ojciec.

Cała odwaga uleciała z niego natychmiast. Grzecznie stanął na swoim

miejscu udając, że tylko rozgląda się w poszukiwaniu źródła hałasu.

Poczuł palący wstyd za swoje uczucia, a raczej za to, że nie panował

nad nimi, nie pozbył się ich, był słaby. Zbyt ludzki w tym świecie.